دهد چنان كه قرآن مىگويد صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً و آنچه از روح القدس بعقل پيوندد نبوّتست و آنچه از آن عقل به ظاهر رسد رسالت بود و آنچه نبى گويد دعوتست و آنچه از دعوت او پيدا گردد شريعت است و قانون شريعت ملت است و قبول اين جمله ايمان است و نام آن دريافت وحى است چون بآدمى پيوست و روح القدس راه او به خود گشاده گرداند و در آن نهاد متصرف شود پاك و عالى همت و كم طمع و بىحقد و بىحسدش گرداند هر چه كند از قوت قدسى كند چنان كه در خبر است كه « اسئلك ايمانا تباشر به قلبى » بدين دلائل واضح شد كه روح القدس شريفتر از ارواحست و همه ارواح تبع عقل اول و ايمان آن قوت نبى است كه گشندهء فيض قدسى است و آن قوه ثمره و مجاورت عقل كل است كه نبى خبر داده « الايمان يمان و الحكمة يمانيه » و بمدد آن قوت باز با روح قدسى كشيد كه گفت « انى لاجد نفس الرحمن من قبل اليمن » در روح القدس قوتى است الهى نه جسم است و نه جوهر و نه عرضى امر ايزدى است أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ ارادت امر است نه قول و عبارت و كسانى كه روا دارند كه روح القدس را اثر امر خوانند از آنست كه حقيقت امر را ندانسته‌اند و الا هيچ شرف بيش از اين نيست روح را كه بامر حق مضافست چنان كه گفت قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي پس امر مطلق جز اين نيست